hoe doe je dat toch?

Hoe doe je dat toch? Een vraag die ik regelmatig krijg.
Onlangs nog, afgelopen zaterdag, zat ik met enkele vriendinnen, voorlopig allemaal kinderloos, samen voor een gezellig avondje. Opnieuw kwam die vraag.
Mijn antwoord: 'blijven zwemmen' of een andere versie daarvan.
Maar wat ik vooral uit die vraag haal is dat anderen blijkbaar onzeker zijn over hun kunnen. Denk ik.
En wat ik gisteren dacht? Eigenlijk moeten wij toch allemaal trots zijn op ons eigen leven?
Zij hebben een prachtige, propere, opgeruimde woning, een fantastische job, waar ze het allemaal erg goed doen, ze studeren nog of ze plannen een trouwfeest, ... Mijn standaarden voor alles zijn heel wat aangepast sinds ik 3 (nu 4) kinderen heb. Was kan ook gewoon geplooid worden, of zelfs: als de was maar droog is, kan je hem van het rek/uit de wasmand ook zo aandoen. Als alles in de kast zit, is het ok, hoe het in de kast zit, tja, je moet ze maar niet opendoen... een mooie vaas met bloemen, een decoratiestuk op mijn kast? nee hoor, dat is geen goed idee, want ze zouden er mee kunnen spelen en het staat toch al vol met puzzels,... enzovoort enzovoort :)

Zeker gisteren bedacht ik mij dat iedereen zijn frustraties heeft en zijn mooie momenten. Mensen zien van me dat ik mijn vier kinderen min of meer gekleed krijg, min of meer opgevoed krijg en min of meer gevoed krijg.
Wat ze niet zien is de enorme frustratie!
 Het is niet iets wat online vaak toegegeven wordt, maar gisteren was ik bijna wanhopig.
De nieuwste mini mij heeft vaak wat last van haar buik en het is dus niet altijd evident om tijd te vinden en rust om even iets te kunnen doen. Daarbij had ik heel weinig geslapen en waren de drie oudste heel erg enthousiast, wat dan weer tot vele ruzietjes leidt.
Probeer ik ook al een tijdje om eindelijk alles een keer gesorteerd krijgen en opgeruimd, maar als je ergens een kamer probeert op te ruimen, worden twee andere ruimtes volledig overhoop gehaald (als ze niet al overhoop lagen)... het is dweilen met twee of drie kranen open... Geloof mij, het is heel frustrerend. Het lijkt of het alleen maar erger wordt in plaats van beter.

Maar vandaag waren de twee oudste naar school, de derde was in de creche en tussen de lastige buik-momenten van de jongste en haar eten door had ik af en toe tijd om wat op te ruimen en momenteel heb ik effectief 2 propere ruimtes en 1tje die ook nog min of meer opgeruimd is.

Ik wens alle mama's die het even niet meer zien zitten vooral veel courage.
En wees vooral trots op wat je zelf hebt en doet :) Want voor anderen is dat ook: 'hoe doe je dat toch'

Proberen...

We probeerden voor de eerste keer boterkoeken... 

En lekker dat ze waren... 1 opmerking: boterkoeken moet je omwille van de BOTER in de BOTERkoek laten rijzen in de koude... (goeie tip voor wie ooit zelf eens boterkoeken wil maken... 

Ik gebruikte het recept van Jaques Bloch... (het boekje geschreven door Elias nog iets, naar de recepten van de beroemde bakker uit de Veldstraat in Gent, waar nu een Zara Home is)

En we werken ondertussen aan een 'klein' kerstcadeautje voor de mini-mij :)  Een regenboog-ster-deken. Of noemn het een Ster-Regenboog-deken... wat correcter is, weet ik niet, maar het is de bedoeling lekker knuffelig dekentje te worden... begonnen met een donker bordeaux paars...

A lijntje van femma.

Vandaag heel wat patroontjes overgenomen en uitgeknipt in de maat van de oudste mini mij uit het grote femma naaiboek, en 2 ervan al gebruikt. Eerder vandaag al een dikker winters tricot a lijn rokje met rekker ipv rits en knoop en vanavond het feestelijk a lijn jurkje zonder mouwen in een winterstofje, nu we zo stilaan richting oktober gaan...

Eerste keer zo'n knopenpat gebruikt en geprobeerd. Amai, was effe zoeken, maar het is gelukt. (moest dat nu terug open? En was dat met goeie kanten op elkaar? Eerst vanvoor of eerst vanbinnen?)

En dan dat beleg... Een ding is zeker. Volgende keer doen we dat anders.

kleedje met dino's

 Zoals iedereen die af en toe mijn blog leest wel weet, is mijn oudste dochter dol op dino's en de jongste dochter volgt zo ondertussen ook... (bij het zien van dit stofje was het: kijk, mama, een stegosaurus, en een diplodocus en dit is een brachiosaurus, en een vliegende dactylus (pterodactylus) en een stoute dino!)... ondertussen toch enige tijd geleden had de oudste dochter een dinorok gekregen in blauwe stof, maar die begint zo wat te klein te worden, dus zal die naar de middelste mini-mij moeten gaan, en krijgt de oudste dochter dus een kleedje met dino's in de plaats. Het is een vroeg verjaardagscadeau voor haar, en voor mij was het een goeie oefening in weer iets nieuw. Bovenlijfje voeren, inclusief de mouwtjes, knoopsgaten maken, knopen deftig aanzetten (niet alleen ter versiering)... allemaal nieuw, allemaal geprobeerd, en allemaal gelukt. Dus: ik ben super trots!