belonen met medailles

De vakantie is begonnen, vandaag om 15.30. Al een week denk ik: 'AAAAAAaaaaaRRRRRrrrrrGGGGhhhhh' (of zo iets). Dat gaat hier niet goed uitpakken. 

Zie ik vandaag in de zeemanfolder iets staan over een krijtbordstikker met een weekplan. 'AHA', denk ik. op de foto in de folder zie ik een rij met alle dagen van de week en dan mogelijkheid om per dag 3 dingen aan te vullen (dus 3 kolommen per dag van de week). Ik dacht nog een keer 'AHA'. Want 3 kids die nood hebben aan wat structuur omtrent wat ik belangrijk vind dat ze goed doen... dat komt goed uit. 

Deze dame dan maar om zo een stikker (die toch echt groter is dan ik dacht), en de kleuren van de dagen van de week van de kleuterschool overgenomen met een likseltje verf, restjes zelfklevende klitteband gezocht, een paar afbeeldingen online van een medaille en van Jules (klaspop), deze medailles in word geknutseld en afgedrukt, geknipt, gelamineerd, een paar letterstikkers en klaar. 

(het klinkt nu zo simpel, maar het was eigenlijk nog best veel knipwerk ) 

Tegen bedtijd was het allemaal klaar. Super trots op mezelf, en mijn kids, want voor het eerst in lang hebben ze in recordtijd pyama's aangedaan. 

het beloningssysteem met medailles lijkt in eerste in stantie te werken. 

Volhouden is de boodschap wss? en dan naar gelang de nood medailles minder snel uitdelen of er nieuwe maken voor andere dingen?

Voor wie interesse heeft: hier is het document met de medailles die ik nu gebruik
(geen ongelukjes  ~ goed opruimen  ~ goed gegeten ~ goed geslapen ~ goed geholpen/goed gedaan ~ goed omgekleed)

 uiteraard moet je medailles gebruiken die voor jullie van toepassing zijn. Hier zijn dit soms hekele punten. (het aankleden duurt UREN, en gaat gepaard met veel gejammer en geklaag, het eten net het zelfde, opruimen gebeurd gewoon niet,....)
Ik heb dit blad dan geprint, de medailles uitgeknipt (ik koos voor lichtgeel papier dat iets dikker en steviger is). daarna ze tussen lamineervellen gestoken en ze gelamineerd, en dan opnieuw uitgeknipt. Op de achterzijde plakt dan een zelfklevende velcro. (het omgekeerde van wat er op het bord plakt).

hoe doe je dat toch?

Hoe doe je dat toch? Een vraag die ik regelmatig krijg.
Onlangs nog, afgelopen zaterdag, zat ik met enkele vriendinnen, voorlopig allemaal kinderloos, samen voor een gezellig avondje. Opnieuw kwam die vraag.
Mijn antwoord: 'blijven zwemmen' of een andere versie daarvan.
Maar wat ik vooral uit die vraag haal is dat anderen blijkbaar onzeker zijn over hun kunnen. Denk ik.
En wat ik gisteren dacht? Eigenlijk moeten wij toch allemaal trots zijn op ons eigen leven?
Zij hebben een prachtige, propere, opgeruimde woning, een fantastische job, waar ze het allemaal erg goed doen, ze studeren nog of ze plannen een trouwfeest, ... Mijn standaarden voor alles zijn heel wat aangepast sinds ik 3 (nu 4) kinderen heb. Was kan ook gewoon geplooid worden, of zelfs: als de was maar droog is, kan je hem van het rek/uit de wasmand ook zo aandoen. Als alles in de kast zit, is het ok, hoe het in de kast zit, tja, je moet ze maar niet opendoen... een mooie vaas met bloemen, een decoratiestuk op mijn kast? nee hoor, dat is geen goed idee, want ze zouden er mee kunnen spelen en het staat toch al vol met puzzels,... enzovoort enzovoort :)

Zeker gisteren bedacht ik mij dat iedereen zijn frustraties heeft en zijn mooie momenten. Mensen zien van me dat ik mijn vier kinderen min of meer gekleed krijg, min of meer opgevoed krijg en min of meer gevoed krijg.
Wat ze niet zien is de enorme frustratie!
 Het is niet iets wat online vaak toegegeven wordt, maar gisteren was ik bijna wanhopig.
De nieuwste mini mij heeft vaak wat last van haar buik en het is dus niet altijd evident om tijd te vinden en rust om even iets te kunnen doen. Daarbij had ik heel weinig geslapen en waren de drie oudste heel erg enthousiast, wat dan weer tot vele ruzietjes leidt.
Probeer ik ook al een tijdje om eindelijk alles een keer gesorteerd krijgen en opgeruimd, maar als je ergens een kamer probeert op te ruimen, worden twee andere ruimtes volledig overhoop gehaald (als ze niet al overhoop lagen)... het is dweilen met twee of drie kranen open... Geloof mij, het is heel frustrerend. Het lijkt of het alleen maar erger wordt in plaats van beter.

Maar vandaag waren de twee oudste naar school, de derde was in de creche en tussen de lastige buik-momenten van de jongste en haar eten door had ik af en toe tijd om wat op te ruimen en momenteel heb ik effectief 2 propere ruimtes en 1tje die ook nog min of meer opgeruimd is.

Ik wens alle mama's die het even niet meer zien zitten vooral veel courage.
En wees vooral trots op wat je zelf hebt en doet :) Want voor anderen is dat ook: 'hoe doe je dat toch'

de wereld bevat zoveel wonderen, en toch kan je er nog elke dag zelf maken

we vonden op straat een stukje van een decoratie-item... waarschijnlijk zo'n decoratievlinder... een vleugel. We namen die mee naar huis en geloofden dat   het de vleugel was van een fee / elfje. we geloofden dus ook dat we die moesten terugbezorgen... maar hoe? Oja, de tandenfee komt tanden halen als ze onder je kussen liggen. das ook een fee... dus, als we de vleugel onder ons kussen leggen, komt een fee die dan halen? 

 

's morgens lag dit onder Hannah haar kussen en was de vleugel weg. ooh, waauw! ze was zo trots dat ze een fee haar vleugel terug bezorgd had! en ze was zo blij met het briefje dat ze in de plaats kreeg! het moest mee naar school om aan de juf te laten zien.

kindjes verwennen = mezelf verwennen

 Soms is opvoeden een gevecht dat vooral veel energie en creativiteit vraagt. Afin, niet echt een gevecht, dat is het misschien ook niet. Maar het geeft een heleboel dagelijkse problemen en moeilijkheden, die je alle dagen moet overwinnen. De ene keer gaat dat vanzelf, kom je zo op een oplossing, die er ook meteen voor zorgt dat dit probleem niet terugkomt, en andere keren, is het een moeilijkheid die dagen, weken of zelfs maanden aansleept voor je eindelijk een oplossing voor het probleem vind.
Mijn middelste mini-mij eet niet graag boterhammen, afin, eigenlijk wel, maar ze doet al een paar weken moeilijk over haar ontbijt, en haar boterhammen 's middags, waardoor ze een hele dag humeurig is van de honger, en dan heel de dag liefst zou chocolade eten. Die chocolade neemt ze dan ook gewoon... Maar goed! problemen moet je oplossen. Een middag bedacht ik: wat als ik mezelf nu eens verwen en dan eet ze misschien gewoon mee? Wat kaasjes (fagotin), boterhammetjes met choco en boterhammetjes met confituur... En waarempel, het werkte...

Maar mijn schat vond nog een betere oplossing. Laat haar zelf een poging doen om haar boterhammen te smeren. Na al die dingen die we geprobeerd te hebben, was dit eindelijk iets wat werkte, ineens had ze 2 boterhammen op... fantastisch... ok, het gaat niet altijd even goed om te smeren, maar het zal wel beteren! En ze eet haar boterhammen.

Liesl verwennen we af en toe met zelfgemaakte fruitpap, zoals ze vroeger ook door mijn mama of mijn oma gemaakt werd voor ons of voor mijn mama. Appeltjes raspen, bananen pletten, koekjes erbij kruimelen en melk of sinaasappelsap erbij... heerlijk. Dubbele portie, want ook ik lust dat! En het is nog es gezond voor iedereen. Soms maken we zelfs 3 porties, eentje voor de kleinste mini-mij, eentje voor de middelste (die toch ook thuis is) en een portie voor mezelf :). Iedereen verwend en iedereen gezond. 

Een ander 'probleempje' of 'moeilijkheidje' is dat de kindjes vaak allebei willen helpen met koken of eten klaar maken. vanavond gingen we pudding maken, maar wat doe je als zowel mini-mij 1 en mini-mij 2 allebei willen helpen en pudding maken. Dan maak je twee porties. We maakten griesmeelpudding en chocoladepudding. Aangezien mijn schat geen chocolade lust, hebben we eigenlijk geen chocoladepuddingpoeder in huis. Maar dat probleem wordt opgelost met bakvaste chocoladekorrels. Die smelten wel, blijkbaar, maar ze smaken wel nog lekker eens ze warm geworden zijn. Andere chocolade, die te warm wordt, wordt kristalachtig en is minder lekker nadien. 

 Het resultaat is chocosnoetjes en veeeeeel lege potjes :)

 De griesmeel haalde ik in Duitsland. Ik heb deze hier nog nooit gevonden. (het is een soort couscous, maar dan nog fijner). Als ik deze hier ooit ergens voor een schappelijke prijs vindt in een gemakkelijk te bereiken winkel (zijnde een 'gewone winkel', waar ik mijn andere dagelijkse boodschappen ook doe), laat ik het ook wel weten. 

Heerlijk smullen, dat is fantastisch, dat is mezelf verwennen, mijn kids verwennen, en zo is iedereen blij.

kinderen...

Af en toe kunnen kinderen toch echt de meest grappige dingen zeggen...
mini-mij nummer twee voelde zich deze morgen niet helemaal ok. Of het was 'gespeeld'. Maar ze had wat buikpijn en vroeg om een snoepje tegen de buikpijn.
'Maar Lore, als je buikpijn hebt, dan heb je teveel snoepjes gegeten?'
'ja, er zijn snoepjes in mijn buik gestoken.'
een paar minuten later..:
'pijn... aan mijn hoofd'
'oei, heb je hoofdpijn, lieverd?'
'Ja, er zijn teveel snoepjes in gestoken.'

probeer maar eens niet te lachen :)

's avonds zit ik iets op te zoeken op google maps, met een kaart die reliëf toont. het scherm stond net op washinton state in Amerika met een focus op seattle en de kust. Hannah komt kijken en roept uit:
'Kijk, dat lijkt op een dinopoot'...
En waarempel, ze heeft gelijk!
 Het Olympic National Parc:

 

 Later deze avond nog zo iets, maar dit is er eentje om ook door andere mama's en papa's te laten onthouden.
Wij hebben sodastream. de kindjes weten dat dit water is, waar je bubbels aan toevoegt en nadien een smaakje. Er zit ook een limoensmaak bij, die wit tot bijna doorzichtig is. 'witte limonade'.
Normaal krijgen de kinderen eerst een glas water en dan een glas limonade. Het glas water hadden ze al gehad, maar Hannah vond het moeilijk om even te wachten tot mama klaar was met rommel van Liesl op te ruimen en eiste meteen haar limonade.
'Maar mama, er is hier witte limonade op tafel'
'Neen Hannah, dat is water'
'Neen, mama, dat is witte limonade, mag ik wat witte limonade?'
Waarop zowel mama als papa een geniale ingeving krijgen
'Ah, Hannah, wil je wat van de witte limonade zonder smaak?'
'Ja, ik wil wel wat van de witte limonade zonder smaak.'
 Haar daarna nog proberen uitleggen dat het gewoon water is, ging niet meer... dus vanaf nu is gewoon water in een sodastreamfles dus limonade zonder smaak. het is potentiele limonade :)

jullie nog opvoedtips?

wat zijn mama's soms toch gemeen...

mama tegen dochter:
" Zo lieverd, jij mag dan zo meteen even gaan slapen in jouw bed, want je bent moe."
waarop dochter overduidelijk doodmoe begint te huilen en tussen de snikken door:
"Ik ben niet moe, ik wil niet slapen"
waarop mama: "maar je bent moe, we gaan even een middagdutje doen"
"Neeeeee! Ik BEN NIET MOE!"
"Oke, dan mag je een beetje rusten."
"Nee, ik wil niet rusten. Ik wil in de zetel tv kijken."
"Oke, geen probleem. Maar je MAG NIET slapen he, dat mag niet he!"
"Maar ik ben moe, mama, ik wil wel slapen!" (nog altijd aan het huilen van vermoeidheid)
"Maar je mag niet, je mag alleen een beetje rusten in je bed"
"Maar ik wil slapen, in de zetel!"
"Oh, maar jouw pony (een roze geval dat ze van sinterklaas kreeg dat een groot succes was wegens overal meenaartoegesleurd) wil een beetje slapen, maar niet alleen, dan zal hij een beetje met je zus moeten slapen"
"Nee, ik wil in mijn bed slapen, met mijn pony!"
"Maar jij mag niet slapen?"
"JAwel, ik wil wel slapen, in mijn bed, met mijn pony!"
"oke, dan mag jij ook in je bed en mag je pony bij jou... want hij wil een beetje rusten hij is moe."
Nog geen 5 minuten later lagen er drie kleine prinsessen in hun bed en was het hele huis stil, op  het zachte buitenlawaai na dat zich door de kleine kieren in een huis naar binnen wurmt.

oh, hoe ik dat weet... tja... misschien ben ik die gemene moeder wel? Maar de rust... HAAAA... veel beter dan oververmoeide kleuters, peuters en baby's :)