Posts tonen met het label mij. Alle posts tonen
Posts tonen met het label mij. Alle posts tonen
vrijdag 5 augustus 2016
maandag 15 februari 2016
hoe doe je dat toch?
Hoe doe je dat toch? Een vraag die ik regelmatig krijg.
Onlangs nog, afgelopen zaterdag, zat ik met enkele vriendinnen, voorlopig allemaal kinderloos, samen voor een gezellig avondje. Opnieuw kwam die vraag.
Mijn antwoord: 'blijven zwemmen' of een andere versie daarvan.
Maar wat ik vooral uit die vraag haal is dat anderen blijkbaar onzeker zijn over hun kunnen. Denk ik.
En wat ik gisteren dacht? Eigenlijk moeten wij toch allemaal trots zijn op ons eigen leven?
Zij hebben een prachtige, propere, opgeruimde woning, een fantastische job, waar ze het allemaal erg goed doen, ze studeren nog of ze plannen een trouwfeest, ... Mijn standaarden voor alles zijn heel wat aangepast sinds ik 3 (nu 4) kinderen heb. Was kan ook gewoon geplooid worden, of zelfs: als de was maar droog is, kan je hem van het rek/uit de wasmand ook zo aandoen. Als alles in de kast zit, is het ok, hoe het in de kast zit, tja, je moet ze maar niet opendoen... een mooie vaas met bloemen, een decoratiestuk op mijn kast? nee hoor, dat is geen goed idee, want ze zouden er mee kunnen spelen en het staat toch al vol met puzzels,... enzovoort enzovoort :)
Zeker gisteren bedacht ik mij dat iedereen zijn frustraties heeft en zijn mooie momenten. Mensen zien van me dat ik mijn vier kinderen min of meer gekleed krijg, min of meer opgevoed krijg en min of meer gevoed krijg.
Wat ze niet zien is de enorme frustratie!
Het is niet iets wat online vaak toegegeven wordt, maar gisteren was ik bijna wanhopig.
De nieuwste mini mij heeft vaak wat last van haar buik en het is dus niet altijd evident om tijd te vinden en rust om even iets te kunnen doen. Daarbij had ik heel weinig geslapen en waren de drie oudste heel erg enthousiast, wat dan weer tot vele ruzietjes leidt.
Probeer ik ook al een tijdje om eindelijk alles een keer gesorteerd krijgen en opgeruimd, maar als je ergens een kamer probeert op te ruimen, worden twee andere ruimtes volledig overhoop gehaald (als ze niet al overhoop lagen)... het is dweilen met twee of drie kranen open... Geloof mij, het is heel frustrerend. Het lijkt of het alleen maar erger wordt in plaats van beter.
Maar vandaag waren de twee oudste naar school, de derde was in de creche en tussen de lastige buik-momenten van de jongste en haar eten door had ik af en toe tijd om wat op te ruimen en momenteel heb ik effectief 2 propere ruimtes en 1tje die ook nog min of meer opgeruimd is.
Ik wens alle mama's die het even niet meer zien zitten vooral veel courage.
En wees vooral trots op wat je zelf hebt en doet :) Want voor anderen is dat ook: 'hoe doe je dat toch'
Onlangs nog, afgelopen zaterdag, zat ik met enkele vriendinnen, voorlopig allemaal kinderloos, samen voor een gezellig avondje. Opnieuw kwam die vraag.
Mijn antwoord: 'blijven zwemmen' of een andere versie daarvan.
Maar wat ik vooral uit die vraag haal is dat anderen blijkbaar onzeker zijn over hun kunnen. Denk ik.
En wat ik gisteren dacht? Eigenlijk moeten wij toch allemaal trots zijn op ons eigen leven?
Zij hebben een prachtige, propere, opgeruimde woning, een fantastische job, waar ze het allemaal erg goed doen, ze studeren nog of ze plannen een trouwfeest, ... Mijn standaarden voor alles zijn heel wat aangepast sinds ik 3 (nu 4) kinderen heb. Was kan ook gewoon geplooid worden, of zelfs: als de was maar droog is, kan je hem van het rek/uit de wasmand ook zo aandoen. Als alles in de kast zit, is het ok, hoe het in de kast zit, tja, je moet ze maar niet opendoen... een mooie vaas met bloemen, een decoratiestuk op mijn kast? nee hoor, dat is geen goed idee, want ze zouden er mee kunnen spelen en het staat toch al vol met puzzels,... enzovoort enzovoort :)
Zeker gisteren bedacht ik mij dat iedereen zijn frustraties heeft en zijn mooie momenten. Mensen zien van me dat ik mijn vier kinderen min of meer gekleed krijg, min of meer opgevoed krijg en min of meer gevoed krijg.
Wat ze niet zien is de enorme frustratie!
Het is niet iets wat online vaak toegegeven wordt, maar gisteren was ik bijna wanhopig.
De nieuwste mini mij heeft vaak wat last van haar buik en het is dus niet altijd evident om tijd te vinden en rust om even iets te kunnen doen. Daarbij had ik heel weinig geslapen en waren de drie oudste heel erg enthousiast, wat dan weer tot vele ruzietjes leidt.
Probeer ik ook al een tijdje om eindelijk alles een keer gesorteerd krijgen en opgeruimd, maar als je ergens een kamer probeert op te ruimen, worden twee andere ruimtes volledig overhoop gehaald (als ze niet al overhoop lagen)... het is dweilen met twee of drie kranen open... Geloof mij, het is heel frustrerend. Het lijkt of het alleen maar erger wordt in plaats van beter.
Maar vandaag waren de twee oudste naar school, de derde was in de creche en tussen de lastige buik-momenten van de jongste en haar eten door had ik af en toe tijd om wat op te ruimen en momenteel heb ik effectief 2 propere ruimtes en 1tje die ook nog min of meer opgeruimd is.
Ik wens alle mama's die het even niet meer zien zitten vooral veel courage.
En wees vooral trots op wat je zelf hebt en doet :) Want voor anderen is dat ook: 'hoe doe je dat toch'
maandag 26 januari 2015
meet en greet swap
we deden opnieuw mee aan een swapje en deze was geweldig. je maakt iets voor iemand die je achteraf ook echt gaat ontmoeten en diezelfde persoon maakt iets voor jou. Je spreekt af om je cadeautjes af te geven en op die manier ontmoet je elkaar.
Een heerlijke zondagsbrunch en fantastische cadeau's, meer moet dat niet zijn!
Het was reuze gezellig en dit kregen wij:
Een zakje voor elke dame in dit gezin: mama kreeg een grote met ballonnen, een roze/paarse met roze/paarse dinostof voor Hannah, een rode met olifanten voor Lore en een groene met bloemetjes voor Liesl. En een fantastisch leuk en mooi voorleesboek! Wij vonden de cadeau's geweldig!
En wij gaven koekjes, een kussentje met een kussenhoes, een onderleggertje voor een tas (voor bij het lezen) een tas om iets lekkers in te doen, een poppetje, en een doe het zelf pakketje.
Een heerlijke zondagsbrunch en fantastische cadeau's, meer moet dat niet zijn!
woensdag 17 december 2014
Een keukenshortje voor mezelf
We koken graag, we houden van koekjes, brood en taart bakken... Maar daar worden mijn kleren en vooral mijn rok (of soms broek), zo rap vuil van... Een keukenshort dus... Maar die met een bovenstuk zijn om de een of andere reden zo onhandig... Zelf eentje maken dan... Een vergeten groen linnen lapke en een stukje van een supermooi stukje stof dat ik via secret september swap kreeg... En een uurtje tijd
Om de een of andere reden ben ik er ook in geslaagd om de foto's omgekeerd te trekken... maar soit...
het uilenstofje is het stofje dat ik kreeg via de secretseptemberswap en ik vind die heel erg mooi!
dinsdag 18 november 2014
staying home
Dit is een mama-blog. Een blog over een mama die thuis blijft om haar drie kindjes te zien opgroeien en hen zelf wat waarden bij te brengen. Geen gemakkelijke keuze, die met heel wat rompslomp gepaard gaat. Gisteren kwam ik dit blog bericht tegen en: ik vond het heeeeeeel inspirerend.
http://charliemag.be/mensen/quality/
Lees deze tekst ZEKER een keer!
Want hoewel mijn situatie niet helemaal het zelfde is, is de basisgedachte erachter wel helemaal mijn ding!
Al een tijd zit ik met gedachten in mijn hoofd die ik nog niet verwoord heb, maar die ik eigenlijk wel eens wil uitschrijven. (misschien heb ik dat toch al eens gedaan, maar nog niet met deze (voor mij) nieuwe inzichten).
Toen lieve mini-3 zich aankondigde, ondertussen al meer dan een jaar geleden, nam ik de beslissing om thuis te blijven. ik was toen 26. (dus nog zo'n 10 jaar jonger dan de andere dame).
Zelfs voor ik deze beslissing effectief nam, voelde ik al de druk van de maatschappij over deze beslissing.
We zijn zogezegd geëmancipeerd, vrouwen mogen en moeten nu zelfs gaan werken, ze mogen deelnemen in sociale velden die vooral door mannen gedomineerd worden. Vrouwen mogen nu ook politie-agent of rechter worden en hun gezag telt ondertussen ook (in de jaren 50 was het wel anders).
Maar we zijn nu zover, dat als je ZELF kiest voor iets anders (dus niet gaan werken), je eigenlijk een beetje het gevoel hebt een freak te zijn. Ik zal het zelfs heel concreet maken.
- Ga je bij de gyneacoloog wordt er standaard elke keer opnieuw gevraagd: "Wanneer wil je stoppen met werken?" - "Euh, ik werk niet?"
- Als je bevallen bent en op nacontrole gaat: "Wanneer ga je terug werken?" - "Euh, voorlopig niet?"
- komt er babybezoek: "Ah, wanneer ga je terug werken? En wat doe jij juist weer?"
- familiefeesten, zoals kerst of verjaardagen of andere, een vraag die door veel tantes gesteld wordt: "Wat doe jij ook weer van werk?" - "voorlopig geen" - "Ah, en wat doe je dan heel de dag?"
- of een andere reactie: "Ah, en zou je niet willen werken? kan je niet aan de stad beginnen of in het onderwijs?"
- Ga je naar de klas van je dochter en kom je andere ouders tegen: "ah, ik werk daar of daar, wat doe jij?" - "Oh, ik werk niet" - volgt daar een bedenkzame blik op en de volgende reactie komt dan: "oh, dan ligt je huis er waarschijnlijk piekfijn bij!" (euh!!! niet, want ik heb dus geen opvang voor mijn twee kleinste, aangezien dat niet nodig is)
Ach, niet dat deze mensen het slecht bedoelen natuurlijk, maar het toont hoe ondertussen in onze maatschappij het werken met z'n twee zo ingeburgerd is dat een andere eigen keuze als heel bizar of buitenlands aandoet. Men gaat er van uit dat dit iets is voor mensen van Turkije bijvoorbeeld, waarbij de papa gaat werken en de mama thuis zit met 15 kinderen. (nog zo'n klassiek beeld dat nergens op trekt, want ik ken heel wat fantastische vrouwen met Turkse roots die iets heel anders bewijzen.)
Ik heb hierdoor steeds het gevoel dat ik me voor mijn keuze om thuis te blijven moet verantwoorden, verontschuldigen of verdedigen... Daarbij komt dat men ook vaak niet zo goed begrijpt dat ik hier bewust voor gekozen heb omdat ik dit echt wilde. Dat dit nu ook iets is wat mijn hele leven beheerst. En dit met de grootste liefde. Zo moest ik onlangs voor de lerarenopleiding een presentatie geven over mijn passie voor mijn vak. Ik heb een master, maar momenteel ligt mijn passie niet echt bij die master maar bij mijn kinderen. Tijdens de presentatie heb ik redelijk lang (volgens de feedback) uitgeweid over mijn 'thuis'werken en heb ik 'te weinig' (volgens de feedback) over de link van mijn master met mijn vakken in het onderwijs gebabbeld. Toch moet ik zeggen dat ik nu tijdens mijn ondertussen jaar en een half thuis meer heb geleerd dan in mijn 4 jaar universiteit. En dan vooral op vlak van vaardigheden.
Feedback ging in de zin van: 'maar je hoeft je niet te verdedigen voor je 'thuiswerk', je doet thuis evenveel waardevolle dingen, je doet thuis heel veel waardevol werk,... ' 'Je sprak weinig over je passie voor je vak'...
Oei, vreemd. ik sprak nochthans wel over mijn passie. Ik sprak over mijn kinderen, over het zoeken naar methoden om rond te komen met minder centen, over het zoeken naar ecologische en economische verantwoorde keuzes.
En toch... nog even op een rij... Ik ga niet werken, waardoor iemand mijn werk kan doen, ipv bijvoorbeeld een halve dag in de week bij mij te komen schoonmaken... ik weet niet wat of hoe, maar ik denk dat voor die persoon een fulltime job net iets beter is dan een halve dag in de week... Daarnaast geeft ik nu plaats in de kinderopvang voor iemand die de keuze niet kan maken om thuis te blijven. Sowieso, hoeveel zin heeft het om een job te doen waarbij je eigenlijk maar zoveel verdient als een klein bedrag meer als de kost voor kinderopvang voor 3 (2 fulltime in de creche en 1tje op school), en de kost voor een poestvrouw en de strijkdienst... dan kan ik het misschien gewoon lekker zelf doen.
Zo heb ik ook de tijd voor mijn kinderen, hoeven ze zich niet verwaarloosd te voelen en dus uit rebellie criminele activiteiten uit te voeren waarbij dat de maatschappij veel geld kost aan justitie en rehabilitatie (en aan onszelf ook). Daarnaast hoeven ze mij binnen 10 jaar niet te betalen omdat ik op ziekenkas zit omwille van een diepe depressie.
Ach ja, en nog zoveel andere kleine redenen...
jammer genoeg voel ik erg weinig steun. Van de maatschappij, de politiek, de overheid, een deel van de familie, sommige kennissen,...
Ik krijg geen inkomen meer, en er wordt verwacht dat ik en mijn kinderen toch een bepaald aantal dingen hebben of doen... ach ja, maar dat vinden we niet erg :) We trekken ons dat niet aan :)
En ik ben er zeker van dat een aantal mensen niet akkoord zijn hiermee of met mijn ideeen hierover, maar dat is dan hun zaak. Al hoor ik natuurlijk graag hun argumenten.
Maar goed! Mijn keuze toont dat ik ZELF keuzes kan maken. onafhankelijk van zogenaamde feministische argumenten en zonder zogenaamde patriarchistische invloeden. Ik heb een onafhankelijke keuze gemaakt.
http://charliemag.be/mensen/quality/
Lees deze tekst ZEKER een keer!
Want hoewel mijn situatie niet helemaal het zelfde is, is de basisgedachte erachter wel helemaal mijn ding!
Zelfs voor ik deze beslissing effectief nam, voelde ik al de druk van de maatschappij over deze beslissing.
We zijn zogezegd geëmancipeerd, vrouwen mogen en moeten nu zelfs gaan werken, ze mogen deelnemen in sociale velden die vooral door mannen gedomineerd worden. Vrouwen mogen nu ook politie-agent of rechter worden en hun gezag telt ondertussen ook (in de jaren 50 was het wel anders).
Maar we zijn nu zover, dat als je ZELF kiest voor iets anders (dus niet gaan werken), je eigenlijk een beetje het gevoel hebt een freak te zijn. Ik zal het zelfs heel concreet maken.
- Ga je bij de gyneacoloog wordt er standaard elke keer opnieuw gevraagd: "Wanneer wil je stoppen met werken?" - "Euh, ik werk niet?"
- Als je bevallen bent en op nacontrole gaat: "Wanneer ga je terug werken?" - "Euh, voorlopig niet?"
- komt er babybezoek: "Ah, wanneer ga je terug werken? En wat doe jij juist weer?"
- familiefeesten, zoals kerst of verjaardagen of andere, een vraag die door veel tantes gesteld wordt: "Wat doe jij ook weer van werk?" - "voorlopig geen" - "Ah, en wat doe je dan heel de dag?"
- of een andere reactie: "Ah, en zou je niet willen werken? kan je niet aan de stad beginnen of in het onderwijs?"
- Ga je naar de klas van je dochter en kom je andere ouders tegen: "ah, ik werk daar of daar, wat doe jij?" - "Oh, ik werk niet" - volgt daar een bedenkzame blik op en de volgende reactie komt dan: "oh, dan ligt je huis er waarschijnlijk piekfijn bij!" (euh!!! niet, want ik heb dus geen opvang voor mijn twee kleinste, aangezien dat niet nodig is)
Ach, niet dat deze mensen het slecht bedoelen natuurlijk, maar het toont hoe ondertussen in onze maatschappij het werken met z'n twee zo ingeburgerd is dat een andere eigen keuze als heel bizar of buitenlands aandoet. Men gaat er van uit dat dit iets is voor mensen van Turkije bijvoorbeeld, waarbij de papa gaat werken en de mama thuis zit met 15 kinderen. (nog zo'n klassiek beeld dat nergens op trekt, want ik ken heel wat fantastische vrouwen met Turkse roots die iets heel anders bewijzen.)
Ik heb hierdoor steeds het gevoel dat ik me voor mijn keuze om thuis te blijven moet verantwoorden, verontschuldigen of verdedigen... Daarbij komt dat men ook vaak niet zo goed begrijpt dat ik hier bewust voor gekozen heb omdat ik dit echt wilde. Dat dit nu ook iets is wat mijn hele leven beheerst. En dit met de grootste liefde. Zo moest ik onlangs voor de lerarenopleiding een presentatie geven over mijn passie voor mijn vak. Ik heb een master, maar momenteel ligt mijn passie niet echt bij die master maar bij mijn kinderen. Tijdens de presentatie heb ik redelijk lang (volgens de feedback) uitgeweid over mijn 'thuis'werken en heb ik 'te weinig' (volgens de feedback) over de link van mijn master met mijn vakken in het onderwijs gebabbeld. Toch moet ik zeggen dat ik nu tijdens mijn ondertussen jaar en een half thuis meer heb geleerd dan in mijn 4 jaar universiteit. En dan vooral op vlak van vaardigheden.
Feedback ging in de zin van: 'maar je hoeft je niet te verdedigen voor je 'thuiswerk', je doet thuis evenveel waardevolle dingen, je doet thuis heel veel waardevol werk,... ' 'Je sprak weinig over je passie voor je vak'...
Oei, vreemd. ik sprak nochthans wel over mijn passie. Ik sprak over mijn kinderen, over het zoeken naar methoden om rond te komen met minder centen, over het zoeken naar ecologische en economische verantwoorde keuzes.
En toch... nog even op een rij... Ik ga niet werken, waardoor iemand mijn werk kan doen, ipv bijvoorbeeld een halve dag in de week bij mij te komen schoonmaken... ik weet niet wat of hoe, maar ik denk dat voor die persoon een fulltime job net iets beter is dan een halve dag in de week... Daarnaast geeft ik nu plaats in de kinderopvang voor iemand die de keuze niet kan maken om thuis te blijven. Sowieso, hoeveel zin heeft het om een job te doen waarbij je eigenlijk maar zoveel verdient als een klein bedrag meer als de kost voor kinderopvang voor 3 (2 fulltime in de creche en 1tje op school), en de kost voor een poestvrouw en de strijkdienst... dan kan ik het misschien gewoon lekker zelf doen.
Zo heb ik ook de tijd voor mijn kinderen, hoeven ze zich niet verwaarloosd te voelen en dus uit rebellie criminele activiteiten uit te voeren waarbij dat de maatschappij veel geld kost aan justitie en rehabilitatie (en aan onszelf ook). Daarnaast hoeven ze mij binnen 10 jaar niet te betalen omdat ik op ziekenkas zit omwille van een diepe depressie.
Ach ja, en nog zoveel andere kleine redenen...
jammer genoeg voel ik erg weinig steun. Van de maatschappij, de politiek, de overheid, een deel van de familie, sommige kennissen,...
Ik krijg geen inkomen meer, en er wordt verwacht dat ik en mijn kinderen toch een bepaald aantal dingen hebben of doen... ach ja, maar dat vinden we niet erg :) We trekken ons dat niet aan :)
En ik ben er zeker van dat een aantal mensen niet akkoord zijn hiermee of met mijn ideeen hierover, maar dat is dan hun zaak. Al hoor ik natuurlijk graag hun argumenten.
Maar goed! Mijn keuze toont dat ik ZELF keuzes kan maken. onafhankelijk van zogenaamde feministische argumenten en zonder zogenaamde patriarchistische invloeden. Ik heb een onafhankelijke keuze gemaakt.
zondag 16 november 2014
schatkist - de kerstman kwam vroeg
wow!
dubbele gevoelens weliswaar, maar wow!recentelijk was er droef nieuws... mijn man verloor zijn laatste grootouder.
 |
| het kastje moest zonder machine en schuifjes naar boven, zo zwaar was het :) |
 |
| ingeklapt... (heavy stuff om dat terug uit te klappen) |
 | |
| een projectje waar ze nog mee bezig was... |
 |
| stofjes |
echt fantastisch: zo een kastje met een naaimachine op, die nog mechanisch is, maar ook electrisch kan, die inklapbaar is, met een aantal schuifjes vol schatten erbij.
In de schuifjes vond ik haaknaalden (van mini naar klein), een klein aantal patronen, biaislint, paspellint, elastiek (die nog goed was!), voetjes waarvan ik nog niet weet wat ik er mee moet doen, machine naalden en andere naalden en spelden, garen,... en blijkbaar krijg ik nog een heleboel patronen ook (retro!!!!!) maar dat wisten ze niet dat ik die wel zou willen en hadden ze die dus nog niet mee :) (whoet whoet!)  |
| degelijk grief! stevig gietijzer, zwaar grief! |
 |
| een retro haakpatroon voor een popje |
 |
| mini haaknaaldjes :) |
 |
| nog meer schatten in 1 van de schuifjes! |
zondag 21 september 2014
swapping
Ik deed onlangs mee met 'swapperdeswap' - secret september swap...
Swat? Wel: swap. In dit geval ging het via een facebookgroep, je schrijft je in en je krijgt de naam en enkele gegevens door van een andere deelnemer/deelneemster. Iemand anders krijgt jouw naam door, maar je weet niet wie dat is. Je gaat dan op zoek door rond te snuffelen op haar (zijn) profiel naar ideeen om een leuk cadeautje te maken of te geven aan deze persoon. Dit tegen een bepaald budget en een bepaalde datum. En dan opent iedereen haar (zijn) pakje op dezelfde dag. Deze keer was dit VANDAAG!
Ik maakte dit cadeautje... De foto boven is van mijn swapmaatje. De foto's hieronder trok ik zelf voor ik het in het pakje stak :)
En dit kreeg ik zelf: een heel mooi kaartje, een piepertje, heel erg leuk biaisband, labeltjes, een rits en een erg mooi stofje! Ik kan zelf ook aan de slag!
Dank je wel, lieve swapje
Swat? Wel: swap. In dit geval ging het via een facebookgroep, je schrijft je in en je krijgt de naam en enkele gegevens door van een andere deelnemer/deelneemster. Iemand anders krijgt jouw naam door, maar je weet niet wie dat is. Je gaat dan op zoek door rond te snuffelen op haar (zijn) profiel naar ideeen om een leuk cadeautje te maken of te geven aan deze persoon. Dit tegen een bepaald budget en een bepaalde datum. En dan opent iedereen haar (zijn) pakje op dezelfde dag. Deze keer was dit VANDAAG!
En dit kreeg ik zelf: een heel mooi kaartje, een piepertje, heel erg leuk biaisband, labeltjes, een rits en een erg mooi stofje! Ik kan zelf ook aan de slag!
Abonneren op:
Posts (Atom)