heb de laatste tijd een paar projectjes afgewerkt en niet altijd veel tijd over daarna om ze ook online te smijten... maar nu toch even de tijd ;)
Posts tonen met het label mini mij. Alle posts tonen
Posts tonen met het label mini mij. Alle posts tonen
maandag 4 april 2016
nieuwe projectjes
maandag 15 februari 2016
hoe doe je dat toch?
Hoe doe je dat toch? Een vraag die ik regelmatig krijg.
Onlangs nog, afgelopen zaterdag, zat ik met enkele vriendinnen, voorlopig allemaal kinderloos, samen voor een gezellig avondje. Opnieuw kwam die vraag.
Mijn antwoord: 'blijven zwemmen' of een andere versie daarvan.
Maar wat ik vooral uit die vraag haal is dat anderen blijkbaar onzeker zijn over hun kunnen. Denk ik.
En wat ik gisteren dacht? Eigenlijk moeten wij toch allemaal trots zijn op ons eigen leven?
Zij hebben een prachtige, propere, opgeruimde woning, een fantastische job, waar ze het allemaal erg goed doen, ze studeren nog of ze plannen een trouwfeest, ... Mijn standaarden voor alles zijn heel wat aangepast sinds ik 3 (nu 4) kinderen heb. Was kan ook gewoon geplooid worden, of zelfs: als de was maar droog is, kan je hem van het rek/uit de wasmand ook zo aandoen. Als alles in de kast zit, is het ok, hoe het in de kast zit, tja, je moet ze maar niet opendoen... een mooie vaas met bloemen, een decoratiestuk op mijn kast? nee hoor, dat is geen goed idee, want ze zouden er mee kunnen spelen en het staat toch al vol met puzzels,... enzovoort enzovoort :)
Zeker gisteren bedacht ik mij dat iedereen zijn frustraties heeft en zijn mooie momenten. Mensen zien van me dat ik mijn vier kinderen min of meer gekleed krijg, min of meer opgevoed krijg en min of meer gevoed krijg.
Wat ze niet zien is de enorme frustratie!
Het is niet iets wat online vaak toegegeven wordt, maar gisteren was ik bijna wanhopig.
De nieuwste mini mij heeft vaak wat last van haar buik en het is dus niet altijd evident om tijd te vinden en rust om even iets te kunnen doen. Daarbij had ik heel weinig geslapen en waren de drie oudste heel erg enthousiast, wat dan weer tot vele ruzietjes leidt.
Probeer ik ook al een tijdje om eindelijk alles een keer gesorteerd krijgen en opgeruimd, maar als je ergens een kamer probeert op te ruimen, worden twee andere ruimtes volledig overhoop gehaald (als ze niet al overhoop lagen)... het is dweilen met twee of drie kranen open... Geloof mij, het is heel frustrerend. Het lijkt of het alleen maar erger wordt in plaats van beter.
Maar vandaag waren de twee oudste naar school, de derde was in de creche en tussen de lastige buik-momenten van de jongste en haar eten door had ik af en toe tijd om wat op te ruimen en momenteel heb ik effectief 2 propere ruimtes en 1tje die ook nog min of meer opgeruimd is.
Ik wens alle mama's die het even niet meer zien zitten vooral veel courage.
En wees vooral trots op wat je zelf hebt en doet :) Want voor anderen is dat ook: 'hoe doe je dat toch'
Onlangs nog, afgelopen zaterdag, zat ik met enkele vriendinnen, voorlopig allemaal kinderloos, samen voor een gezellig avondje. Opnieuw kwam die vraag.
Mijn antwoord: 'blijven zwemmen' of een andere versie daarvan.
Maar wat ik vooral uit die vraag haal is dat anderen blijkbaar onzeker zijn over hun kunnen. Denk ik.
En wat ik gisteren dacht? Eigenlijk moeten wij toch allemaal trots zijn op ons eigen leven?
Zij hebben een prachtige, propere, opgeruimde woning, een fantastische job, waar ze het allemaal erg goed doen, ze studeren nog of ze plannen een trouwfeest, ... Mijn standaarden voor alles zijn heel wat aangepast sinds ik 3 (nu 4) kinderen heb. Was kan ook gewoon geplooid worden, of zelfs: als de was maar droog is, kan je hem van het rek/uit de wasmand ook zo aandoen. Als alles in de kast zit, is het ok, hoe het in de kast zit, tja, je moet ze maar niet opendoen... een mooie vaas met bloemen, een decoratiestuk op mijn kast? nee hoor, dat is geen goed idee, want ze zouden er mee kunnen spelen en het staat toch al vol met puzzels,... enzovoort enzovoort :)
Zeker gisteren bedacht ik mij dat iedereen zijn frustraties heeft en zijn mooie momenten. Mensen zien van me dat ik mijn vier kinderen min of meer gekleed krijg, min of meer opgevoed krijg en min of meer gevoed krijg.
Wat ze niet zien is de enorme frustratie!
Het is niet iets wat online vaak toegegeven wordt, maar gisteren was ik bijna wanhopig.
De nieuwste mini mij heeft vaak wat last van haar buik en het is dus niet altijd evident om tijd te vinden en rust om even iets te kunnen doen. Daarbij had ik heel weinig geslapen en waren de drie oudste heel erg enthousiast, wat dan weer tot vele ruzietjes leidt.
Probeer ik ook al een tijdje om eindelijk alles een keer gesorteerd krijgen en opgeruimd, maar als je ergens een kamer probeert op te ruimen, worden twee andere ruimtes volledig overhoop gehaald (als ze niet al overhoop lagen)... het is dweilen met twee of drie kranen open... Geloof mij, het is heel frustrerend. Het lijkt of het alleen maar erger wordt in plaats van beter.
Maar vandaag waren de twee oudste naar school, de derde was in de creche en tussen de lastige buik-momenten van de jongste en haar eten door had ik af en toe tijd om wat op te ruimen en momenteel heb ik effectief 2 propere ruimtes en 1tje die ook nog min of meer opgeruimd is.
Ik wens alle mama's die het even niet meer zien zitten vooral veel courage.
En wees vooral trots op wat je zelf hebt en doet :) Want voor anderen is dat ook: 'hoe doe je dat toch'
donderdag 14 januari 2016
de laatste loodjes
Alweer een tijdje geleden... maar ik was druk druk druk bezig!
We hadden wat pech tussen kerst en nieuwjaar. Na een serieus vals alarm voor kerst zat mijn valies voor het ziekenhuis, met alle mooie zelf gemaakte spullen erin, in onze autokoffer. Na kerst is een dief er mee vandoor gedaan. Tranen, tranen en tranen, frustratie en verdriet... een facebook-oproepje en een berichtje in de krant later nog niet echt iets terug gevonden :(. We hopen wel, maar in ons hoofd vermoeden we dat we niets meer gaan terug zien.
Dus was het tijd om te gaan shoppen (ik kon het kindje toch niet zonder kleertjes laten zitten) en heb ik een aantal dingetjes opnieuw gemaakt. het dekentje met katoen en fleece hebben we redelijk snel opnieuw kunnen maken, ik ben opnieuw begonnen aan een gehaakt dekentje. jammer genoeg niet meer in de originele kleuren, want dat was wol die ik in de lente/zomer kocht en nu hebben ze die kleuren niet, want dat zijn geen winterkleuren... (pffft)
dus, andere kleuren, enigszins andere wol, en een iets ander design, maar verder wel ong het zelfde soort deken. ondertussen ziet dat er al redelijk goed uit. Nog wat klein, in vergelijking met het vorige, maar ondertussen wel bruikbaar als het zover zou zijn. Zolang er nog geen weeen zijn, doen we wel voort :)
We hadden dan ook een nieuw toilettasje nodig om de baby verzorgingsspulletjes in te steken...
En dat hebben we dus ook gemaakt.

Heb dan ook maar een paar mutsjes gemaakt voor de mini, aangezien ik heel wat mutsjes tegen de kou in de valies gestoken had.
daardoor waren de doopsuiker zakjes wat uitgesteld (ja, ik moest er nog een heleboel doen) maar ondertussen hebben we ook daar al wel een en ander gedaan... al zijn we nog niet helemaal klaar (shame shame shame). Maar dat komt wel goed.

Ik heb voor mijn oudste dochter ook een pinguinkleedje gemaakt. Voor nieuwjaar. Dat hadden we beloofd. Zij had de stof gekozen, ik heb er een jurkje van gemaakt en het was super! Zij super blij! Want 3 van haar favoriete dingen had dat outfitje: een kleedje, veel pinguins, en glitter (in de onderrok).
In tussentijd zijn we aan onze datum gekomen en nu is het dus echt aftellen... Na twee traumatische bevallingen met inleiding heb ik daar eigenlijk niet zo veel zin in, maar de datum staat wel al vast als het niet vanzelf in gang schiet... Hoe dichter we zullen komen, eerlijk gezegd, hoe meer mijn hoofd paniekaanvallen krijgt en schrik heeft voor nog meer trauma. Natuurlijk... op den duur wordt het een zelfvervullende voorspelling (self fullfilling prophecy in vaktermen)... maar toch, hoezeer ik mezelf ook probeer te vertellen dat het niet hoeft slecht te gaan en het deze keer misschien toch eens effectief werkt enzo (vorige keren dus niet wat in lang en uitputtend en traumatiserend resulteerde). Het positieve gaat er echt niet in. Dus, veel tabasco op mijn eten de komende week, veel tonic, veel ananas, en nog meer van die 'stomme' trucjes... wie weet...
Wish me luck!
We hadden wat pech tussen kerst en nieuwjaar. Na een serieus vals alarm voor kerst zat mijn valies voor het ziekenhuis, met alle mooie zelf gemaakte spullen erin, in onze autokoffer. Na kerst is een dief er mee vandoor gedaan. Tranen, tranen en tranen, frustratie en verdriet... een facebook-oproepje en een berichtje in de krant later nog niet echt iets terug gevonden :(. We hopen wel, maar in ons hoofd vermoeden we dat we niets meer gaan terug zien.
We hadden dan ook een nieuw toilettasje nodig om de baby verzorgingsspulletjes in te steken...
En dat hebben we dus ook gemaakt.
Heb dan ook maar een paar mutsjes gemaakt voor de mini, aangezien ik heel wat mutsjes tegen de kou in de valies gestoken had.
daardoor waren de doopsuiker zakjes wat uitgesteld (ja, ik moest er nog een heleboel doen) maar ondertussen hebben we ook daar al wel een en ander gedaan... al zijn we nog niet helemaal klaar (shame shame shame). Maar dat komt wel goed.
In tussentijd zijn we aan onze datum gekomen en nu is het dus echt aftellen... Na twee traumatische bevallingen met inleiding heb ik daar eigenlijk niet zo veel zin in, maar de datum staat wel al vast als het niet vanzelf in gang schiet... Hoe dichter we zullen komen, eerlijk gezegd, hoe meer mijn hoofd paniekaanvallen krijgt en schrik heeft voor nog meer trauma. Natuurlijk... op den duur wordt het een zelfvervullende voorspelling (self fullfilling prophecy in vaktermen)... maar toch, hoezeer ik mezelf ook probeer te vertellen dat het niet hoeft slecht te gaan en het deze keer misschien toch eens effectief werkt enzo (vorige keren dus niet wat in lang en uitputtend en traumatiserend resulteerde). Het positieve gaat er echt niet in. Dus, veel tabasco op mijn eten de komende week, veel tonic, veel ananas, en nog meer van die 'stomme' trucjes... wie weet...
Wish me luck!
Labels:
Baby,
creatief,
dekentje,
DIY,
haken,
jurkje,
kids,
kleur,
met wol,
mini mij,
muts,
naaien,
pinguin,
preview en sneak peak,
restjes oplossing,
voorbereiden,
zelfgemaakt,
zigzag
zondag 9 augustus 2015
lunchboxjes - zalmwrap en kipwrap
Voor mij is het leuk dat ik vanaf nu eindelijk weer in staat zal zijn eens iets op te ruimen zonder dat op datzelfde moment dubbel of driedubbel zoveel weer uitgehaald wordt op een andere plek :) .
Des te meer omdat vanaf morgen ook de jongste gangster hier (heel lief bedoeld) naar de opvang mag (creche) voor een paar daagjes in de week.
Maar om deze periode van 'half-vakantie' goed in te zetten begint ook het lunchboxen maken terug. Nog altijd vanuit het principe om het mezelf gemakkelijker te maken. Manlief en de twee meisjes krijgen een stevige lunch mee, die meteen kan doorgaan als stevige maaltijd zodat we 's avonds kunnen afsluiten met een boterham in plaats van nog een hele gekookte maaltijd. Dat betekend dat ik dus 's avonds kook voor de dag erna :). maar als ze dan wat later van de opvang (of binnen 4 weken van school) terug komen, dan is het maar bad in, boterham en hebben we ook nog wat tijd om samen iets te doen. En dan 'kook' ik o f maak ik hun lunch rustig op mijn gemak als ze in hun bedjes zitten.
Wat heb ik vanavond in de brooddoosjes gestoken voor morgen? Wraps.
Wraps met kipsla (zelfgemaakt)
Wraps met zalm en paprika
wat rode besjes en een kaasje.
Hoe doe je het?
Wraps met zalm .
Wat heb je nodig?- snijdt de paprika's in fijne reepjes
- smeer een dun laagje kruidenkaas op je wrap
- leg in het midden een plakje gerookte zalm
- smeer nog wat kruidenkaas op de zalm en leg er dwars paprika's op.
- rol de wrap op, snij in twee met een scherp mes
je kan ook nog wat dille toevoegen.
je kan ook andere groenten toevoegen (zoals tomaten of avocado)
indien voor lunch: bewaren in de frigo is aan te raden.
tijd: 5 minuten om je paprika te snijden en je spullen klaar te leggen, 5 minuten om je wraps te maken, 5 minuten om je spullen terug op te ruimen. (snel klaar dus)
Wraps met kip
Wat heb je nodig- wraps
- een restje gekookte kip, in stukjes, (of zoals ik gedaan heb, gewoon een doosje gekookte stukjes kip in de winkel gehaald)
- een avocado
- 250 gr platte kaas
- zongedroogde tomaatjes
- peper
- olijfolie met citroen (1/2 eetlepel)
- haal de avocado uit de schil en snij in kleine stukjes
- Snij de zongedroogde tomaatjes in kleine stukjes
- doe de stukjes kip, de tomaatjes en de avocado in een kom met de platte kaas en meng
- doe peper en gearomatiseerde olijfolie bij en meng nog eens goed
- doe de salade op de wraps, rol ze op en snij ze met een scherp mes in twee.
indien voor lunch: aan te raden om in de frigo te bewaren.
tijd: 10 minuten om alles klaar te zetten en de avocado en tomaatjes te snijden, 5 minuten om je wraps te maken, 5 minuten om alles op te ruimen. (snel klaar dus)
Nuja, er zijn nog honderden mogelijkheden met wraps. en eigenlijk kan dit ook met pittabroodjes of met pasta, of met gewoon brood of...
smakelijk!
Labels:
kids,
kip,
luchen,
mini mij,
paprika,
snel klaar,
wraps,
zalm,
zelfgemaakt
maandag 9 maart 2015
verkleden
Op pinterest vind je de meest fantastische ideeen voor leuke creatieve uitspattingen. zo ook een kwallen-T-shirt met een heleboel lintjes!
Ik vond die zo tof, dat ik maar besliste er zelf eentje te maken... lang leve het stoffenspektakel waar we fantastisch leuk zigzaglint vonden voor relatief weinig geld. Met textiellijm in de aanslag zigzagden we het zigzaglint onder het stukje stof, dat we uit de mouw van een oude T-shirt uit de kringwinkel haalden (en doordat we de rand van de mouw gebruikten, moesten we dit niet meer eerst omzoomen). De lijm even laten drogen en met de naaimachine er over, zigzaggen over de andere randjes en klaar! mooie t-shirt voor mijn mooi meisje!
De oudste zus kon dus zonder problemen Elsa zijn. Ook hier gebruiken we als basis een wit hemdje, Een blauwe katoen, en een lichte flexibele tulle met zilveren sterretjes erop. Een spit in de rok, want Elsa haar rok heeft een split, mama!, en op de schouders en de nek rand aan de rug de tulle rimpelen en klaar. Ze was in de wolken met haar simpele versie van haar Elsajurk!
En voor de kleinste mini-mij werd er nog eens een olden goldie uit de kast gehaald, die we ook zelf gemaakt hebben en die alledrie de meisjes op een punt of een ander wel eens gedragen hebben. Onze kleinste mini-mij werd een aardbeitje!
vrijdag 30 januari 2015
best wel trots - vissenkleedje :)
Stof voor durf het zelvers in de bib gevonden, patroontje overgenomen. (men vertelde me dat dit heel smalle maatjes zijn, en hoewel ik geen dikke kindjes heb, heb ik er ook geen smalle). Een beetje op de gok wat het zou geven :) op het eerste zicht ziet het er wat aan de grote kant uit, maar schijn bedriegt waarschijnlijk...
Tja, ze is nog wat klein voor een sjakos.
Morgen nog knoopjes op de achterzijde van de jurk en dan passen...
Labels:
accesoires,
jurkje,
kids,
mini mij,
naaien,
restjes oplossing,
SVDHZ,
tussenseizoen,
vis
maandag 26 januari 2015
kinderen...
Af en toe kunnen kinderen toch echt de meest grappige dingen zeggen...
mini-mij nummer twee voelde zich deze morgen niet helemaal ok. Of het was 'gespeeld'. Maar ze had wat buikpijn en vroeg om een snoepje tegen de buikpijn.
'Maar Lore, als je buikpijn hebt, dan heb je teveel snoepjes gegeten?'
'ja, er zijn snoepjes in mijn buik gestoken.'
een paar minuten later..:
'pijn... aan mijn hoofd'
'oei, heb je hoofdpijn, lieverd?'
'Ja, er zijn teveel snoepjes in gestoken.'
probeer maar eens niet te lachen :)
's avonds zit ik iets op te zoeken op google maps, met een kaart die reliƫf toont. het scherm stond net op washinton state in Amerika met een focus op seattle en de kust. Hannah komt kijken en roept uit:
'Kijk, dat lijkt op een dinopoot'...
En waarempel, ze heeft gelijk!
Het Olympic National Parc:
Later deze avond nog zo iets, maar dit is er eentje om ook door andere mama's en papa's te laten onthouden.
Wij hebben sodastream. de kindjes weten dat dit water is, waar je bubbels aan toevoegt en nadien een smaakje. Er zit ook een limoensmaak bij, die wit tot bijna doorzichtig is. 'witte limonade'.
Normaal krijgen de kinderen eerst een glas water en dan een glas limonade. Het glas water hadden ze al gehad, maar Hannah vond het moeilijk om even te wachten tot mama klaar was met rommel van Liesl op te ruimen en eiste meteen haar limonade.
'Maar mama, er is hier witte limonade op tafel'
'Neen Hannah, dat is water'
'Neen, mama, dat is witte limonade, mag ik wat witte limonade?'
Waarop zowel mama als papa een geniale ingeving krijgen
'Ah, Hannah, wil je wat van de witte limonade zonder smaak?'
'Ja, ik wil wel wat van de witte limonade zonder smaak.'
Haar daarna nog proberen uitleggen dat het gewoon water is, ging niet meer... dus vanaf nu is gewoon water in een sodastreamfles dus limonade zonder smaak. het is potentiele limonade :)
jullie nog opvoedtips?
mini-mij nummer twee voelde zich deze morgen niet helemaal ok. Of het was 'gespeeld'. Maar ze had wat buikpijn en vroeg om een snoepje tegen de buikpijn.
'Maar Lore, als je buikpijn hebt, dan heb je teveel snoepjes gegeten?'
'ja, er zijn snoepjes in mijn buik gestoken.'
een paar minuten later..:
'pijn... aan mijn hoofd'
'oei, heb je hoofdpijn, lieverd?'
'Ja, er zijn teveel snoepjes in gestoken.'
probeer maar eens niet te lachen :)
's avonds zit ik iets op te zoeken op google maps, met een kaart die reliƫf toont. het scherm stond net op washinton state in Amerika met een focus op seattle en de kust. Hannah komt kijken en roept uit:
'Kijk, dat lijkt op een dinopoot'...
En waarempel, ze heeft gelijk!
Het Olympic National Parc:
Wij hebben sodastream. de kindjes weten dat dit water is, waar je bubbels aan toevoegt en nadien een smaakje. Er zit ook een limoensmaak bij, die wit tot bijna doorzichtig is. 'witte limonade'.
Normaal krijgen de kinderen eerst een glas water en dan een glas limonade. Het glas water hadden ze al gehad, maar Hannah vond het moeilijk om even te wachten tot mama klaar was met rommel van Liesl op te ruimen en eiste meteen haar limonade.
'Maar mama, er is hier witte limonade op tafel'
'Neen Hannah, dat is water'
'Neen, mama, dat is witte limonade, mag ik wat witte limonade?'
Waarop zowel mama als papa een geniale ingeving krijgen
'Ah, Hannah, wil je wat van de witte limonade zonder smaak?'
'Ja, ik wil wel wat van de witte limonade zonder smaak.'
Haar daarna nog proberen uitleggen dat het gewoon water is, ging niet meer... dus vanaf nu is gewoon water in een sodastreamfles dus limonade zonder smaak. het is potentiele limonade :)
jullie nog opvoedtips?
maandag 5 januari 2015
Regenboog sterrendeken
Aangezien die mini-mij's allemaal erg fan zijn van dekentjes om hun poppen in bedjes te steken en kampen mee te maken, kan je der niet genoeg van hebben... Op pinterest vind je dan zo mooie stervormige dekens en regenboogdekens... dus ok, wij gaan voor de combinatie!
bij deze, met stokjes haken...
Abonneren op:
Posts (Atom)